Amsterdamse gevelsteenmeester Tobias Snoep stopt ermee en ontruimt zijn atelier

‘Alles is te koop, behalve mijn beitels en hamers’

Dit artikel is geschreven door

Dylan van Eijkeren

Gepubliceerd op 

26 augustus 2025, 13:21

Na vijf decennia Amsterdam te hebben gediend en verfraaid, sluit gevelsteenmeester Tobias Snoep (68) zijn werkplaats in de Rivierenbuurt en verdwijnt zijn kraanwagentje uit de stad. Echter: zijn atelier staat nog vol, en moet leeg.

Tobias Snoep, voor de gelegenheid gehuld in korte broek, zegt in zijn atelier: “Het is fysiek vrij zwaar werk. Dus af en toe dacht ik: ik moet het iets rustiger aan doen. En dan dacht ik later weer: maar ik kan niet zonder mijn stenen, ik ga door tot mijn ledematen niet meer kunnen. Of tot de bovenkamer, het hoofdkwartier, ermee stopt.”

Het werd een van gemeentewege verordonneerde verduurzaming van de Van Lennep Ateliers aan de Reggestraat die Snoep min of meer noopte de huur op te zeggen – want al die tonnen Snoepsteen, waar moesten die heen? En dan weer terug? Nee, dan maar kappen.

De firma Snoep & Vermeer was 39 jaar lang Amsterdams specialist in restauratie, onderhoud en herstel van stoepen, kloosterportalen, beelden, festoenen, bordessen, timpanen, gevelstenen, hogels, dievenklauwen, grafmonumenten, zuilen en andere, vooral natuurstenen zaken.

Snoep, de enige partner in de firma sedert vennoot Wim Vermeer midden jaren negentig overleed: “Ik ben van alle markten thuis omdat ik een goede basisopleiding heb gehad.” Van het tekenen tot het inmetselen van een gevelsteen, van het restaureren van het Centraal ­Station tot het Jerónimosklooster (inmiddels Unesco Werelderfgoed) in ­Lissabon, van het opkalefateren van een fontein op de Bloemgracht tot het plaatsen van een grafsteen op Zorgvlied. Dat is per 31 december aanstaande verleden tijd: grote projecten ‘hebben we besloten niet meer aan te pakken,’ zegt Snoep, waarop Silvie Lucas zegt: “Ja, jij dus, hè, jíj hebt dat besloten.”

Gehak en gebeitel

Binnen Snoep & Vermeer is Silvie Lucas (65) sinds 2009 degene die administreerde, plande, agendeerde, factureerde, rende en vloog – terwijl Snoep, indien niet beitelend aan de Reggestraat, in de stad met zijn kraanwagentje ornamenten (et cetera) plaatste, opgroef, restaureerde en bewonderde. Lucas: “Wat ik wel fijn ga vinden, is dat ik geen verantwoordelijkheden voor anderen meer hoef te dragen. Ik wil op vrijdag bami gaan maken voor vrienden en de rest van de week ga ik met mijn man lekker doen waar we zin in hebben. Misschien beginnen we wel een galerie.”

Snoep trekt zich terug in het gehucht Oudendijk, een dijkdorpje tussen Hoorn en Purmerend, waar hij stenen onder de grond begraaft om zijn perceel en de omliggende dijken te stabiliseren, en zal werken aan kleinere objecten. “Ik woon in een soort groot natuurstenenfestijn, waar niemand last heeft van mijn gehak en gebeitel. Ik ben toch een soort Obelix die geen afstand kan doen van zijn stenen. Of een soort Fred Flintstone die maar doorleeft in het stenen tijdperk. Ik ga ook aan 65+-hakken doen.”

Prompt verduidelijkt Lucas dat laatste: “Hij gaat cursussen doen met mensen. Maar Tobias, ze hoeven toch geen 65 te zijn?” Snoep slikt een slok thee door en veert ietwat op: “Dat niet. Misschien krijg ik nog een opvolger.”

Eervolle opdracht

Snoep zuigt op een Zeeuwse boterbabbelaar – de Haagse hopjes zijn net op. “Ik heb,” zegt hij, “een goede invulling aan mijn leven willen geven. Een stad vaart wel bij het behoud van historisch erfgoed, en zeker bij het conserveren van kleine, geestige, ornamentele verrassingen.”

Niet alleen vormden Snoeps handen zijn kunst, evenmin zat hij ooit verlegen om de achterliggende geschiedkundige kennis. “Ik pakte geen ­dingen aan waar ik niet achter stond,” zegt Snoep. “Ik ging nooit voor snel resultaat. Ik bekeek dingen alsof ik de eigenaar was, nooit commercieel. Ik werkte met het ­verleden, voor de toekomst.”

Het zijn troostende woorden van een ambachtsman die dan nog zegt: “Wat ik ook nog wil blijven doen vanuit mijn schuur thuis, is het maken van gevelstenen. Je hoeft niet bij me aan te kloppen voor een portret van je cavia, heb ik niks mee. Maar heb je een verhaal dat echt moet worden verteld en kan ik dat doen in een gevelsteen, dan is en blijft dat enorm aantrekkelijk voor me.”

“Waar ik woon, ga ik straks aan de slag met een nog heel eervolle opdracht die ik heb gekregen: de twee beelden opnieuw maken die boven de ingang van de Van Lennep Ateliers stonden. Het is een schoolgebouw in de Amsterdamse Schoolstijl, uit 1925, en de beelden worden als de beelden die er vroeger stonden, al zijn daar geen duidelijke foto’s of tekeningen van: een lezende en een schrijvende leerling. Dus straks, als ik weg ben van de plek waar ik sinds 1988 heb gewerkt, ben ik er toch nog.”

Open deze afbeelding in volledig scherm

Filosoof..

Open deze afbeelding in volledig scherm

Te koop:

Vrouwe Fortuna

Een exacte afdruk van het origineel van Hendrick de Keyser in het Rijksmuseum, zegt Snoep. Diens meesterhand is te herkennen aan de minutieuze afwerking en precisie.

Stukje CS

Voor de treinliefhebber pur sang: een gerestaureerd raamornament van het Centraal Station (dus van architect Pierre Cuypers) dat overschoot nadat Snoep de façade van het station had gerestaureerd. Ook leuk op uw schouw, wellicht. Overigens heeft Snoep nog vier volledige schouwen in de aanbieding.

Een bank

Eigen ontwerp van Snoep, bestaande uit drie delen, elk zo zwaar dat ze ‘volledig hufterproof’ zijn, aldus de maker: “Van Belgisch hardsteen, daar loop je niet zomaar mee weg.” Snoep belooft het met zijn kraanwagentje te komen plaatsen, mits hij ‘erbij kan’.

Filosofenkoppen

Filosofen, daar zijn er meer van, en Snoep heeft er dan ook een aantal in de aanbieding, sommige forser dan andere, maar allen diep in gedachten verzonken. Oorspronkelijk ontwierp en maakte hij de koppen voor een scholengemeenschap, dit is uw kans om uw tuin intellectuele allure te verschaffen.

Zijn eerste gevelsteen

Raar maar waar: dit was de meesterproef, zelf zegt hij ‘het werkstuk’ van gevelsteenmeester Snoep: De Jacobsladder, goud tegen een blauwe achtergrond. Een stuk dat wellicht sneller museaal wordt dan dat u ‘heropening van het Amsterdam Museum’ kunt zeggen.

Vier zuilen

Men dient er wat ruimer voor te wonen, maar dan heeft men ook vier volledig gerestaureerde zuilen (of kolommen) die ooit tegenover de huidige burgemeesterswoning (die dan weer ‘het Huis met de Kolommen’ heet) een pand aan de Herengracht tooiden. In een vierkant opgesteld met een dakje ook praktisch als terrasoverkapping.

Prijzen en meer

Maar er is meer te zien en te koop in de Reggestraat: genoemde schouwen, leeuwenkoppen klein en groot, meer gevelstenen en andere koppen en maskers, kleinere delen van bekende kerken, een stoeppaal, een duizelingwekkend kunstwerk van marmer, gietijzeren ornamenten. Zelfs mallen – opdat u uw eigen Snoepafgietsels kunt creëren – en wie echt ambitieus is, kan het halve Wertheimpark ermee nabouwen. Lucas roept vanachter haar bureau enthousiast: “Alles is te koop.” Snoep: “Behalve mijn beitels en hamers.”

Voor de ware natuursteenliefhebber een eenmalig, volgelopen mer à boire. Prijzen? “Wie het eerst komt, die het eerst maalt,” zegt Snoep. “Vanaf, zeg, 100 euro,” zegt Lucas, “maar voor die vier gerestaureerde zuilen moet je eerder denken aan zoiets als 5000 euro.” Snoep: “Alles is bespreekbaar, want we zijn gebaat bij een vlotte afhandeling. Of zet ik nu mijn onderhandelingspositie op het spel?”

Tobias Snoep en Silvie Lucas zijn bereikbaar via 020 6717668 en kantoor@snoepenvermeer.nl.